Her Şey Fazla, Her Şey Eksik

Eskiden dünya bu kadar üzerimize gelmezdi.

Haberler uzaktaydı.
Bir ülkede seçim olsa, ekonomi sarsılsa, başka bir coğrafyada kriz çıksa…
Bunlar bizim günlük yaşamımızın merkezine oturmazdı.

Şimdi öyle değil.
Artık sadece kendi hayatımızı değil,
tüm dünyanın yükünü sırtımızda taşıyormuşuz gibi hissediyoruz.
Bir sabah uyanıyoruz,
başka ülkelerin kararları bizim ruh hâlimizi belirliyor.
Sadece yaşadığımız ülkenin değil,
başka milletlerin geleceği bile bizi ilgilendiriyor hale geldi.

Bu küresel farkındalık değerli belki,
ama bir yandan da yorucu.
İnsan sürekli tetikte.
Geleceğe dair net bir şey söylemek zor.
Ve biz, belirsizliğin içinde nefes almaya çalışıyoruz.

Bir yandan geçim derdi, bir yandan çevresel krizler.
Çocuklarımızın geleceğini düşündükçe içimiz daralıyor.
Hayal kurmak bile riskli bir eyleme dönüştü.
Eskisi gibi ileriye umutla bakamıyoruz.
Çünkü neye güveneceğimizi bilmiyoruz.

Zamanda yolculuk edebilsem,
hiçbir yere gitmek istemem belki.
Ama bazı şeyleri düzeltmek isterdim.
Yanlış kararları, suskun kalınmış anları,
toplumları yoran, insanları ayıran sistemleri...

Bu artık sadece bireysel değil, kolektif bir yorgunluk.
Birlikte yaşıyoruz.
Farklı ülkelerde, farklı dillerde ama aynı duygularla.
Yorgunuz.
Bilinçliyiz ama yorgunuz.
Görüyor, okuyor, duyuyoruz… ama bazen kaldıramıyoruz.

İşte bu yüzden yazmak benim için bir yol.
Bir çıkış değil ama bir durak.
Durup düşünmek, toparlanmak, hatırlamak için…
Hem kendime, hem başkalarına iyi gelmenin yolu bu belki.

Çünkü bazen kelimeler,
olayları değil, insanı anlatır.
Ve biz, her şeyden önce
insan kalmaya çalışıyoruz.

Tüm denemelere dön