Adı Olmayan Yer

Rüyada bir evdeydim...

benim evim değildi.

Kapıya yöneldim,
önümde durdu.
“Çıkma - kal,” der gibi baktı.
Hiçbir şey söylemedi,
ama bedeninin duruşunda,
bakışının derininde
sanki “onun sana ihtiyacı var” diyordu.

Kalakaldım.

Rüyanın tamamını hatırlamıyorum,
ama o hissi unutmadım.

Adını koyamadığım,
ama varlığı hep hissedilen bir şeydi bu.
Yakın,
ama uzak.
Var,
ama yok gibiydi.

Zamanla anladım, bazı duyguların adı yoktur.

İçinde yalnız kalan bir yanını sessizce aydınlatan bir ışık gibiydi.

Anın içinde olmaktı.

Küçük anlarda saklıydı;
bir kahve kokusunda,
bir müzikte,
bir bakışta gizliydi.

Ne söz verdik,
ne de bir şey istedik.
Yalnızca paylaştık;
bir zamanı, şarkıları..

Bazen düşünüyorum,
belki de bütün bu duygular sadece uğrayıp geçiyorlar

birkaç satır bırakmak için.

Sonra sessizce gidiyorlar,
adı olmayan bir yere.

Tüm denemelere dön