Öğrenme ve öğrenci gelişimi
Öğrenme alışkanlıklarını görünür kılan dört alan
“Daha çok çalışmalıyım” cümlesi çoğu zaman yeterince açık değildir. Çalışma düzenini planlama, ortam, yöntem ve sorumluluk üzerinden incelemek daha somut bir başlangıç sağlar.
Öğrenme düzeni yalnızca irade veya motivasyondan oluşmaz. Günün ritmi, çalışma alanı, kullanılan yöntem ve hedefle kurulan bağ birbirini etkiler. Bu nedenle tek bir “doğru program” aramak yerine çalışan ve çalışmayan parçaları ayrı ayrı görmek daha işlevsel olabilir.
1. Plan: Ne zaman değil, ne kadar açık?
“Akşam ders çalışacağım” belirsiz bir niyettir. Hangi konuya, ne kadar süreyle ve hangi küçük çıktıyla odaklanacağını belirlemek başlangıç eşiğini düşürür. Planın kusursuz olması gerekmez; başlanabilir olması gerekir.
2. Ortam: Dikkati ne destekliyor?
Telefonun konumu, masa üzerindeki uyaranlar, ışık, ses ve kullanılan cihazlar odak üzerinde etkili olabilir. Dikkati yalnızca kişisel bir özellik gibi görmek yerine ortamın neyi kolaylaştırdığına bakmak yeni çözümler açar.
Çalışma alışkanlığı, tekrar edilebilir küçük koşulların bir araya gelmesidir.
3. Yöntem: Bilgiyi nasıl işliyorum?
Yalnızca okumak, not çıkarmak, soru çözmek, birine anlatmak veya kısa tekrarlar yapmak farklı öğrenme amaçlarına hizmet eder. Bir konuyu gerçekten anlayıp anlamadığını görmek için bilgiyi hatırlamaya ve kullanmaya çalışmak önemlidir.
4. Sorumluluk: İlerlemenin görünür izi ne?
Tamamlanan küçük bir görev, işaretlenen bir çalışma bloğu veya haftalık kısa değerlendirme ilerlemeyi görünür kılar. Sorumluluk, baskı kurmak değil; verilen kararın izini takip edebilmektir.
Küçük bir deney tasarla
Bu dört alandan yalnızca birini seç ve bir hafta boyunca küçük bir değişiklik dene. Örneğin çalışma başlamadan telefonu başka bir yere bırakmak veya her oturum için tek bir çıktı belirlemek. Haftanın sonunda “işe yaradı mı?” sorusundan önce “ne fark ettim?” diye sor.